Wymowny polski frazeologizm „być kowalem własnego losu”, nawiązuje nie tylko do szanowanej niegdyś profesji, ale stanowi przede wszystkim wyzwanie i skłania do refleksji: na ile człowiek potrafi być nieskrępowany w swoim myśleniu. To wezwanie nie musi być tylko odczytywane w kontekście zmagań z presją grupy, z modami, pozorami i sztucznością po to, by zachować własne „ja”. Może ono mieć również głębszy sens, a jest nim obrona Prawdy, podszeptów Bożego Ducha, abyśmy bardziej słuchali Boga niż ludzi.

Znane powiedzenie Terencjusza „i książki mają swoje losy” zawsze uważałem za jakby niekompletne, gdyż nie tylko książki, ale nawet same słowa mają swoje losy. Na przykład, poszczególne terminy przejęte z greki klasycznej niejednokrotnie otrzymały nowe teologiczne znaczenia w Nowym Testamencie (chociażby słowo doksa – chwała). Już same słowa miały swoje dzieje zanim znalazły się w Biblii, a burzliwe losy rozumienia jej samej na przestrzeni wieków wpłynęły również na losy wyrastającej z niej teologii i kultury europejskiej. Losy rozumienia słów, Biblii i teologii bynajmniej nie są zakończone, a grupa Kowali Teologicznych Losów chce podjąć próbę ich kształtowania w tym, co Dziś się nazywa.